Szczerze powiedziawszy, z ogromną chęcią objęło by teraz Yrsę i przytuliło do siebie, żeby ją pocieszyć. Albo powiedziałoby coś podnoszącego na duchu. Cokolwiek, co mogłoby pomóc, tylko że istniał jeden problem. Nie miało pojęcia, co zadziałałoby w tym momencie, o ile cokolwiek by zadziałało.
Gdyby ono było na jej miejscu, z pewnością nie czułoby się tak podle. Kochało swoją rodzinę, tęskniło za nią i ucieszyłoby się, gdyby mogło ją usłyszeć. Yrsa była w znacznie gorszej sytuacji i Xiv nieważne, co robiło, nie potrafiło sobie powagi tej sytuacji wyobrazić. Został nu tylko jeden pomysł.
Położyło żuchwę na czole wadery. W prawdziwym świecie miało to na celu rozchwianie uwagi drugiego wilka i pozwolenie mu na skupieniu się na czymś mniej skomplikowanym, jak na przykład bicie serca albo oddechy. Tutaj było to trafianie jajkiem w zająca w wysokiej trawie, ale może, być może, mogło zadziałać. Należało tylko być cierpliwym.
Chciało się dodatkowo skupić na czymś innym, na szukaniu wyjścia z tego miejsca, ale wydawało się to marnowaniem nieistniejącej w tej sytuacji energii. Czy w ogóle dało się stąd wyjść? Co by zrobiło, gdyby było samo?
Zapewne najzwyczajniej w świecie wyobraziło sobie wyjście. Drzwi, zapaść, ścianę ze szczeliną, czy też zupełnie nagle pojawiającą się dziurę, która pożera no i wypluwa w prawdziwym świecie. Ale co mogłoby zadziałać tu? Na razie chyba nic. Na razie Yrsa była najważniejsza.
– Nie wiem, co do ciebie mówią – powiedziało szczerze głosem tak cichym, że równie dobrze mogły to wyszeleścić trawy. – Nie wiem, czego według nich nie powinnaś była przeżyć, ale zapewniam cię, nie mają racji. Możemy wściekać się na innych ile chcemy, obwiniać ich, albo i siebie, o problemy w naszym życiu. Ale w rzeczywistości mało co jest faktycznie naszą winą. Przecież raczej nie chciałaś być w tamtym miejscu o tamtym dokładnie czasie. Nie był to twój wybór. A cała reszta potoczyła się jak fale rzeki. Rzekę też byś obwiniała?
Poruszyło głową, by dać imitację głaskania, chociaż wciąż nie było pewne, czy Yrsa to czuje.
– To miejsce nie jest rzeczywistością, dobrze o tym wiesz, sama to zauważyłaś. Działa na własnych zasadach. Nie masz pewności, czy to, co słyszysz, jest prawdą, więc po co się tym przejmować? Może to taka tutejsza Fata Morgana i jeśli będziemy jej słuchać, zgubimy się jeszcze bardziej. Skupmy się na przetrwaniu. Skupmy się na wydostaniu.
Wypowiadając te słowa, zastanawiało się, jak bardzo było słychać, że nie zna się na psychologii i wsparciu psychicznym? Wiedziało, że nie należy kłamać osobie umierającej, ani tym bardziej im krewnym, chociaż regularnie to robiono jako objaw empatii. Wiedziało, że atak paniki można tylko przeczekać, nie można na niego nic podać, kiedy już się wydarzy. A co zrobić, kiedy jest się utkniętym w więzieniu nicości i torturowanym przez duchy zmarłych? Jak na wilka śmierci, na ten temat wiedziało przerażająco mało.
– Skupimy się na wydostaniu – powtórzyło, jakby to zdanie miało cokolwiek zmienić.
Yrsa?
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz